Witam. Minęło już niemało czasu od ostatniej notki. Ba, nawet jakiegokolwiek komentarza u znajomych. Przyczyna prosta - nie mam internetu. Rezygnując z jednego operatora miałem szybką nadzieję na podłączenie linii telefonicznej i zainstalowanie jakiegoś szybkiego łącza do komfortowego grania online. Po długim oczekiwaniu i kilku komplikacjach okazało się, że Eircom (Irlandzki odpowiednik rodzimej TPSA) jest mało pomocny. W międzyczasie w całym natłoku życia codziennego, odechciało mi się składać wszelkich zażaleń, gdyż jakoś się przyzwyczaiłem do braku netu w kompie. Zamiast tego  przeglądam Valhallę oraz Polygamie w telefonie. Na blogi też czasem zajrzę, ale jak widzę to tylko Cineq coś tam skrobie, oczywiście nie licząc Louvette z Altergrania.

Jak to mówią, nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Tak też jest u mnie - nie piszę, za to więcej czasu poświęcam na granie. W marcu i kwietniu ukończyłem kilka świetnych i (niestety) słabszych pozycji. Głównie przycinam na 360, która nie zawodzi i dzielnie się trzyma. Z tych gorszych tytułów, niejako z “obowiązku” dokończyłem Call of Duty 3, które mogę określić krótkim: poniżej przeciętnej. Był to mój pierwszy kontakt z serią i niezbyt zachwycający. Czwóreczki jeszcze nie zaliczyłem i planują się z nią rozprawić do końca maja (jeśli tylko GTA IV na to pozwoli;-). Kolejny słabiak to Lost: Via Domus. Jako fan serialu nie mogłem sobie odmówić możliwości zapoznania się z “bonusową” historią, mającą miejsce na tej szczególnej wyspie. Trudno powiedzieć, żebym się na tej grze jakoś zawiódł, gdyż po prostu nic wielkiego po niej nie oczekiwałem. W zasadzie to Wyszło “jak zawsze” z licencjami filmowymi. W tym przypadku były to uproszczenia czy też nazwane przeze mnie skróty (wiele aspektów potraktowano po macoszemu), nawet jeśli pojawiło się kilka ciekawych pomysłów, to zawodziło ich wykonanie. Jedynymi rzeczami, które mogły się naprawdę podobać, to grafika oraz zakończenie - reszte mniej lub bardziej zawodzi. Jakby nie patrzeć to trochę za mało nawet na przeciętną grę.
Udało mi się też wrócić na chwilę do poprzedniej generacji. Zarówno PS2 jak i Xbox zostały odpalone na dłużej. Na czarnulce jednym tchem przeszedłem Yakuzę. Bardzo sposobała mi się fabuła na czele z haryzmatycznym, głównym bohaterem. Cieszę się, że SEGA nie szukała kompromisów w obniżaniu kategorii wiekowej, dzięki temu mamy dorosłą historię z dorosłymi dialogami. Zawsze pewny siebie Kazuma nie przebiera w słowach - może się to podobać, szczególnie na tle wielu wygładzonych tytułów. Sam system walki pomimo kilku “growych bezsensów” (jak np. pokonanie przeciwników uzbrojonych w broń palną) broni się. Bloki, kontry, ciosy specjalne i finishery doskonale spełniają swoją rolę. Jeżeli, ktoś jeszcze pogrywa na PS2, to jest to tytuł wart polecenia.

Na fali hype’u GTA IV postanowiłem dokończyć San Andreas(Xbox). Po początkowym zniesmaczeniu grafiką, na nowo zagłębiłem się w zwariowany świat CJ’a. Muszę przyznać, że co jak co, ale humor w tej grze się nigdy nie zestarzeje. W kwesti kreowania przekolorowanych postaci, Rockstar nie ma sobie równych. Pomysłowość misji róznież nie zawodzi - miło spędziłem czas.

Całkiem niedawno też, zaopatrzyłem się w Patapona. Pomyślałem, że twórcy Loco Roco nie zawiodą i dostarczą kolejną świetną (i zarazem “inną”) pozycję. Wszystko to (prawie) się sprawdziło (Patapon choć świetny, nie jest bez wad), ale dosyć szybko przypomniałem sobie dlaczego tak mało gram na PSP. Ta konsola jest tak niewygodna, że nie ma mowy o jakiś dłuższych posiedzeniach. Kciuki pracują w tak nienaturalnej pozycji, że po prostu mnie bolą. Zanim wróce do PSP’ka będę musiał się rozejrzeć za jakąś przystawką poprawiającą jej kształt.

Wracając do X0. The Orange Box pozytywnie mnie zaskoczył. Jak wiekszość zacząłem od genialnego Portala. Ta niewielka gra zmienia sposób myślenia. Choć autorzy tylko dwa razy zadali mi klina, to nie mogłem wyjść z podziwu nad konstrukcją zagadek, w dodatku potęgowanych pewną tajemniczością i próbą manipulacji - w jednym momencie naiwnie uwierzyłem, że faktycznie nie ma stąd wyjścia - co naprawdę nie pomagało w znalezieniu rozwiąznia. Trudno oddać wrażenia z gry słowem pisanym, trzeba zagrać aby w pełni docenić ten tytuł.

Half-Life 2. Połykając kolejne poziomy nie mogłem się sobie nadziwić, jak taki X-boy jak ja, odpuścił sobie tę grę na pierwszym Xbox’ie. Dopiero teraz wiem, że to jedna z topowych pozycji na pierwszego klocka. Cieszę się, że nadrobiłem to oczko w głowie pececiarzy, dzięki temu już wiem o czym piszą zachwycając się połączeniem świetnego klimatu i rozgrywki. Epizody, które nie wnoszą nic specjalnego (ale trzymają poziom) są fajnym rozwinięciem, szczególnie jeśli możesz ich posmakować w trybie natychmiastowym. Nie wiem, kiedy Valve planuje kolejny epizod, ale IMO powinny się one pojawiać mniej więcej co 6 miesięcy, gdyż zbyt długie oczekiwanie wytrąca z klimatu (a epziody są zbyt krótkie, aby go na dobre odzyskać).

Moim Królem kwietnia był Oblivion. Kiedyś lekko napoczęta pozycja, rozwinęła swoje skrzydła i przez 70 godzin okupowała czytnik mojego X0 (nawet nie wiem kiedy znalazłem na to czas). Ta gra jest wielka pod każdym prawie każdym względem. Zdecydowanie zasługuje na osobny wpis, gdyż wpisuję się na listę najlepszych gier w jakie grałem w swoim życiu. Jestem nią zachwycony.

Na pożegnanie dodam, że w GTA IV gram od dnia premiery i póki co nie mogę się nią nasycić. Wygląda na to, że Rockstar naprawdę zarządziło. Więcej szczegółów napiszę po zakończeniu przygody. Do przeczytania - mam nadzieję - w krótce.

Czasowo mój X0 jest odłączony od neta, więc sesje Halo czy w Forzę odpadły. Pomyślałem, że kolejne podejście do Mass Effect będzie idealnym pomysłem. Nie pomyliłem się.

Tym razem dla urozmaicenia postanowiłem podążyć ścieżką “zimnej suki”, która nie stroni od luźnych tekstów na temat całowania jej ślicznej, tylnej częścią ciała Również jej umiejętności bojowe podążyły w stronę “nienaturalnych” mocy, a dzięki temu, że to drugie podejście do kariery, mogłem zachować jeden z talentów bojowych. Dołożyłem poziom trudności weteran, oraz tym razem postanowiłem wyłączyć napisy i ustawić język na angielski, tak dla zapewnienia sobie jak najświeższych wrażeń. Świetna sprawa.

Po drugim przejściu ME moje odczucia na temat gry są jeszcze lepsze. Wszelkie wątpliwości związane z systemem walki wyrzucam do kosza. Jest po prostu świetny. Stosowanie rzutów, podniesień i innych technik biotycznych i technicznych sprawia wiele radochy i niesamowicie urozmaica (i ułatwia) rozgrywkę. Wyższy poziom trudności już nie stanowił żadnego problemu i z chęcią rozpocząłem grać na poziomie Hardcore, w zasadzie nigdy mi się to nie zdarza - to jakiś fenomen :). Oprawa pochłonęła mnie jeszcze głębiej w świat ME. Wszelkie przerywniki filmowe są zrobione na silniku gry, dzięki czemu nie różnią się wyglądem od samej rozgrywki (postacie mają te same kombinezony, bronie itd.) co pozwala na zachowanie całkowitej spójności - zawsze chwaliłem sobie takie rozwiązania, ale poziom grafiki w ME zapewnia nową jakość doznań. Kupujcie i grajcie - na tej pozycji nie można się zawieść. Jeśli nie masz X0 a posiadasz PC to naprawdę masz na co czekać.

Obejrzyj galerię | Obejrzyj filmy

Pozazdrościłem ostatnio BenitoKKS’owi jego “pistolecika”, a że jako “zamiast” PS3 posiadam Wii, które swoją drogą wydaje się idealne do tego typu pozycji, postanowiłem zakupić Link’s Crossbow Training. Zastanawiasz się czy “ósemka” w PSXExtreme była słuszna? Odpowiedź znajdziesz poniżej.

Sam zakup “Linka” był dosyć przypadkowy. Po recenzjach w brytyjskiej prasie skłaniałem się ku Ghost Squad od SEGI, ale po zakupie pod niego pierwszego pistoletu, pomyślałem, że miło by było dopłacić parę groszy i jako drugi gun używać Zappera. Tak się też stało i w ten sposób “trening kuszy” wylądował w napędzie mojego (czyt. należącego do moich dzieci) Wii. Pierwszą rzeczą, która mnie zszokowała po wczytaniu gry to to, że Wiimote wcale nie wskazuje kursora na ekranie tam, gdzie nim celujemy. Po chwili staję się to logiczne i oczywiste, gdyż to tylko czujnik pod TV (sensor bar) wyłapuje kierunek trzymania pilota, ale jak widać na moim przykładzie można żyć w błogiej nieświadomości o “ułomności” tego urządzenia - po prostu kierując “z nadgarstka” nigdy nie zwracałem uwagi na jego celność. Z pomocą przychodzi tutaj “kalibracja”, która co prawda nieźle koryguje wszystkie nieścisłości, to siłą rzeczy wymusza na graczu jedną pozycję! Nie możesz stanąć obok, nie możesz usiąść/wstać, przybliżyć lub oddalić wiimota od ekranu gdyż automatycznie celownik będzie rozkalibrowany! Tak jak na wstępie napisałem, że Wii wydaje się idealne do “celowniczków”, tak muszę to podtrzymać i dodać, że tylko się wydaje, gdyż idealne nie jest. Tutaj słychać jęk zawodu…

Na dzień dobry więc mamy niedokładne sterowanie, w tytule, który niejako z definicji powinien je posiadać. Nie nastraja to zbyt optymistycznie, ale rozpocznijmy rozgrywkę i zobaczmy co takiego zgotowało nam Nintendo.

Gra choć osadzona w realiach Zeldy, nie posiada żadnej fabuły, nie robi to jednak żadnej różnicy - w końcu chodzi tu tylko o strzelanie. Na całość składa się 9 poziomów, z których każdy zawiera trzy sekcje utworzone wg tego samego schematu. Pierwsza sekcja to typowa strzelnica, używamy tylko celownika (ew. można użyć zoom’a) a ekran sam się przesuwa w stronę kolejnych wyzwań. Do ustrzelenia mamy głównie tarcze, które wyskakują, przesuwają się po “torach”, czy nawet są holowane przez latające stwory. Muszę przyznać, że byłem mile zaskoczony pomysłowością autorów. Cele często są umieszczone bardzo sprytnie i przesuwają się w podchwytliwy sposób, naprawdę nieraz łatwo o pomyłkę. A jeżeli chcesz osiągnąć dobry wynik to każde “pudło” bardzo Cię od tego oddala, gdyż z każdym kolejnym trafieniem powiększa się mnożnik naliczanych punktów, bez którego możesz zapomnieć o dobrym wyniku. Rozgrywka stawia na dokładność a nie szybkość i czasami lepiej coś odpuścić aby nie ryzykować utraty mnożnika. Jak dla mnie pomysł-bomba, szkoda tylko, że jest lekko “zepsuty” przez system gry, który w sekcjach 2 i 3 wymaga od nas samodzielnego obracania się (w 3 również poruszamy się przy pomocy analoga) a te nieszczęsne obroty wykonujemy kierując kursor-celownik do boku ekranu. Niby nic takiego i w sumie jest to logiczne rozwiązanie, jednak nie sprawdziło się ono w praniu, gdyż często próbując trafić ruchomy cel, w ferworze walki jednocześnie przesuwamy ekran co często kończy się tragicznym pudłem a co za tym idzie, utratą dużej ilości punktów. Wg. mnie obraz powinien przesuwać się dopiero po wyjechaniu za ekran, a nie gdy celujemy jeszcze kilka centymetrów od krawędzi.

Pomimo dość poważnych wad Link’s Crossbow Training jest całkiem przyjemną gierką. Grafika nie straszy a poziomy są pomysłowo zaprojektowane, dzięki czemu przymykamy oko na powyższe problemy oddając się zabawie (niestety dosyć krótkiej). Gier nie lubię oceniać “liczbowo”, ale gdybym musiał, to na pewno nie poparłbym “ósemki” w ekstrimie - nie jest to aż tak dobra gra, bardziej popierdółka, w którą mimo wszystko miło “pyknąć” od czasu do czasu. Po prostu kolejna pozycja wg. nowego-typowego szablonu wielkiego N.

Jedna z najbardziej oczekiwanych pozycji na XBLA a nawet na X0 wogóle, całkiem niedawno zawitała na usługę sieciową Microsoftu. Jedna kopia niezwłocznie zagościła na twardzielu mojego X0. Wspomnienia z czasów DC na moment odżyły…

“Przedstawiciel małej rewolucji w świecie gier. Jako pierwsza zaimplementowała pomysł pełnej integracji dźwięku, obrazu i poczynań gracza. Dzięki jednoczesnemu oddziaływaniu na dwa zmysły, za pomocą psychodelicznej grafiki oraz hipnotycznej muzyki, REZ wprowadza gracza w swoisty trans.” Tak pokrótce można streścić pierwszy hit Tetsuyi Mizuguchi, który jest dla mnie takim samym znakiem rozpoznawczym dla Dreamcasta, jakim dziś uznaję Lumines dla PSP. Choć oba te tytuły lądowały na różnych platformach (PS2, X0) to mówiąc REZ myślisz DC, mówiąc Lumines myślisz PSP. Od teraz to się może zmienić, gdyż wersja opracowana dla Arcade jest najlepszą (i jednocześnie najtańszą) wersją dostępną na rynku. Co nowego dostajemy? Wsparcie dla 16:19 i 720p, dźwięk przestrzenny oraz co najfajniejsze, możliwość podłączenia trzech dodatkowych padów, którymi możemy się “obłożyć” w celu zwiększenia doznań czerpanych z ich wibracji Dochodzi do tego ściąganie i oglądanie powtórek innych graczy, czy rywalizacja na punkty z przyjaciółmi bądź najlepszymi graczami - standardowe opcje Live!, które świetnie przedłużają żywotność REZ’a.

Do dziś pojawiło się niemało REZopodobnych gier, ale wg. mnie ten klasyk wciąż pozostaje na topie, a szczególnie jego wcielenie, dostępne na konsolę Microsoftu - najlepszy stał się jeszcze lepszy i jeśli masz X0 to możliwość wypróbowania dzieła Tetsuyi jest idealna. Krótko mówiąc - najlepsza gra dostępna na XBLA.

Microsoft zafundował nam darmowy download w zamian za niedawne problemy z funkcjonalnością Xbox Live! Nie skorzystać byłoby grzechem. Pytanie tylko, co takiego M$ mógł nam dać “za frajer”? Trochę zalatuje crapem, ale czy się nim okazało?

Krótko mówiąc: nie. Undertow jest całkiem zgrabnie zrealizowaną strzelaniną, której akcja rozgrywa się w głębinach oceanu. Co ciekawe, posiada ona nawet fabułę, która co prawda jest tylko pretekstem do gameplay’u, to jednak trzeba pochwalić autorów, że chcieli dodać swojej grze trochę głębi. Same scenki wypadają nieźle i są nawet okraszone voice-acting’iem i świetną (jak na pozycje XBLA) grafiką. Sama rozgrywka nie jest zbyt skomplikowana, co osobiście odbieram in plus. Całość gry polega na zestrzeliwaniu jednostek przeciwnika i przejmowaniu wrogich baz, jednocześnie musimy starać się utrzymać swoje posterunki. Do zwycięstwa potrzebne jest przejęcie wszystkich posterunków na planszy, lub wybicie przeciwnika zanim on zrobi to z nami. Sama śmierć nie jest tragedią - po po prostu odradzamy się w wybranej bazie. Do dyspozycji mamy 4 rodzaje jednostek, zaprojektowane według standardowych zależności, różniące się szybkością, siłą, zasięgiem itd. Sterowanie rozwiązano w bardzo ciekawy sposób: jedną gałką sterujemy swoją postacią/statkiem a wychylenie drugiego analoga powoduje oddanie strzałów w danym kierunku. Dodatkowo możemy robić gwałtowne uniki oraz wyrzucać bomby - łatwo i przyjemnie. Akcja rozgrywa się na pięknych i pomysłowo zaprojektowanych planszach, na których możemy znaleźć przeróżne zakamarki przesmyki i power’upy. Areny są w trójwymiarowe, ale poruszamy się po nich w 2D - popularny trend w tego typu gierkach, który się świetnie sprawdza. 3 Kampanie, z których każda ma po pięć misji wystarczy nam na 2 godziny grania. Dochodzi do tego możliwość co-op na split screenie lub online, oraz deathmach do 16 osób.

Podsumowując, Undertow to całkiem miła gierka. Grafika zaskakuję swoją urodą a sama rozgrywka jest podana w ujmujący sposób i chociaż nie jestem miłośnikiem takich strzelanin, to bardzo miło mi się grało. Zabrakło może jakiegoś powera oraz muzyki, jak dla mnie jest zbyt cicho, “klimatu oceanu” nie słyszałem, ale to może dlatego, że zostały zgłuszone wojną. Nie hit nie crap, po prostu średniak.

Największa kosmiczna przygoda na 2007 roku za mną. Pomimo kilku wad, wychwalana praktycznie przez wszystkich recenzentów. Na Mass Effect napalałem się od dłuższego czasu. W końcu to właśnie dla takich ekskluzywnych smakołyków kupiłem Xboxa. Dlatego po ukończeniu Assasin Creeda, zacząłem rozglądać się po sklepach za wersją kolekcjonerską - dostałem. Nadszedł wolny wieczór i ruszamy…

Ludzkość - początki, od dialogu…

Wybór postaci w RPG w moim wypadku jest bardzo standardowy, praktycznie zawsze idę w kierunku siły aniżeli “magii”, prosto i pewnie. Również wybór wyglądu pozostawiłem taki, jaki zaproponowali mi Twórcy. Początek całkiem zgrabnie wprowadził mnie w nowe uniwersum a raczej UNIWERSUM (jak się później okazuje). Wszystkie napotkane rasy, przedmioty, planety są dokładnie opisane. Wszystkie ważniejsze postaci mają swoją historię, z których możemy się dowiedzieć się mnóstwo rzeczy zarówno o nich samych jak i o całych ich gatunkach. Rasy obcych są dość zróżnicowane ale cudów w tej materii nie ma - po prostu dobry poziom. Ludzkość dosyć mocno “trzyma się swoich”, gdzie na wierzch wychodzą nasze brzydkie cechy jak chciwość, dążenie do władzy, rasizm. Szczególnie w cieniu tego ostatniego dosyć dziwnie się czułem, “zapraszając” kolejnych obcych do swojej drużyny (ale czego się nie robi dla punktów idealisty;-). Tutaj wspomnieć należy o niesamowicie rozbudowanych dialogach, które prowadzi się w bardzo ciekawy sposób. Do wyboru zawsze jest kilka odpowiedzi. Niektóre z nich prowadzą do nowych gałęzi dialogowych a inne z kolei oddają nasz stosunek do rozmówcy czy po prostu nasz sposób bycia (agresywny, neutralny, bądź sympatyczny). Kiedy dodamy do tego możliwość zastraszania lub wykorzystania uroku, który nie raz wpłynie na przebieg wydarzeń, to otrzymamy najlepszy system dialogowy w grach, z jakim miałem do czynienia. Co ciekawe wybierane przez nas odpowiedzi są tylko skrótem myślowym prawdziwej kwestii wypowiedzianej przez naszego bohatera - świetny manewr, który nie każe nam odsłuchiwać słów, które wcześniej przeczytaliśmy. Muszę jednak wspomnieć o jednej rzeczy: wybór chamskiej bądź miłej odpowiedzi najczęściej prowadzi do identycznej reakcji rozmówcy. Niestety, ale to lekko razi (przy drugim podejściu), jednak trzeba przyznać, że sprytnie ułożone kwestie zachowują sens.

…poprzez walkę…

“System walki” - dla mnie dwa magiczne słowa. Bez niego żaden RPG się nie może obejść. Ten w Mass Effect od początku mnie zachwycił. Kiedy już przy pierwszej misji miałem okazję zza osłon punktować ze snajperki, byłem wniebowzięty. Niestety do płynności “Gears of Wars” to tutaj daleko, zarówno pod względem animacji jak i rozgrywania walki. Naprawdę nie rozumiem dlaczego ktoś to w ogóle przyrównywał - w to nie gra się jak w GOW. Chowanie za osłony czasami bywa kłopotliwe, szczególnie na początku. W późniejszych planszach były tak zaporowe momenty, że zmuszony byłem obniżyć poziom trudności na easy (na którym gra niestety sporo traci - jest zbyt łatwa). Nie wiem czy to kwestia braku wyważenia gry czy też moich umiejętności. Przyznać jednak muszę, że potyczki choć dynamiczne to jednocześnie mają bardzo taktyczne podejście i często sprawiają satysfakcję. Do tego różnorodne talenty - zdobywamy i rozdzielamy je wraz z doświadczeniem - umożliwiają nam rozstrzygnięcie starć na różne sposoby. Choć są słabe momenty (czasem nasz team się dziwnie zachowuje) to całość in plus.

…plot i prezentację…

Przejdźmy do fabuły. Twórcy zapowiadali nam jak bardzo ta gra będzie epicka. podniosła itd. - po prostu Wielka. Moim zdaniem, jak na grę wideo to fabuła jest dobra, nawet bardzo. Niestety w pewnym stopniu zepsułem sobie jej odbiór. Powody były dwa. Pierwszy to wątki poboczne. Na początku bardzo ambitnie do nich podszedłem, w końcu nie po to kupuję “epicką opowieść”, aby ją przelecieć jak tanią ladacznicę. Chciałem je poznać, znaleźć odpowiedzi na kilka pytań, które kolejno uzupełniały moją wiedzę o poszczególnych rasach i planetach, tworząc rozbudowany obraz uniwersum ME. Drugim powodem, który odebrał trochę przyjemności z odkrywania fabuły był bardzo prozaiczny. Po prostu nie mogłem grać codziennie i jeśli też tak masz, nie polecam zagłębiać się w dodatkowe questy.

Oprawa. Grafika to górna półka - bez dwóch zdań. ME prezentuję się prawie jak film a szczególnego smaczku dodaje efekt smużenia, który naprawdę podbudowuje klimat. Zarówno ludzie jak i obcy to najwyższa jakość wykonania, szczególnie kroganin Wrex, który wygląda jak żywy - mi zapiera dech w piersiach. Gorzej jest z ludźmi - “język ciała” zawodzi, co prawda widać że twórcy włożyli w ten element sporo pracy, to jednak uświadamia mi to jak trudno jest podrobić np. ludzką mimikę. Bije sztucznością i mam wrażenie, że do uzyskania tego efektu jeszcze daleka droga… Planety, które zwiedzamy Mako - uzbrojonym pojazdem terenowym, to rozległe i dosyć monotonne lokacje, których jakość graficzna siłą rzeczy odbiega od reszty. Jednakże wyżej wspomniany filtr rozmycia sprytnie maskuje niedociągnięcia a przepiękne widoki na niebie oraz efekty atmosferyczne w pełni rekompensują walory artystyczne. Same bazy, które przyjdzie nam odwiedzić są bardzo zróżnicowane, mamy i słabe i dobre projekty - uczucia mam mieszane.

O samej muzyce ciężko jest mi się wypowiedzieć. Twórcy inspirowali się filmami science-fiction z przełomu lat ‘70 i ‘80. Mnie ona nie powala, ale jest w niej coś takiego niezwykłego, innego. Ma to swój specyficzny klimat, który jednych może zassać a innych odrzucić. Sam pozostałem po środku. Wszelkie efekty dźwiękowe bez zarzutu. Razem z muzyką należycie utrzymują klimat.

…do finału

Dla mnie zakończenie to najważniejszy moment fabularny. Naprawdę potrzeba genialnej historii, aby móc zakończyć historię z przytupem, który spowoduje, że jeszcze po kilku dniach będziesz myślami w przedstawionym świecie. Dla mnie tutaj tego zabrakło. Nie żebym się zawiódł - mam świadomość, że to tylko gra wideo, ale nawet w ME można było liczyć na coś więcej. Mimo to z niecierpliwością czekam na kolejną część i cieszę się, że mogłem poznać pierwszą część tej trylogii. Jestem bardzo ciekaw jak rozpocznie się druga część, skoro mogliśmy obejrzeć więcej niż jedno zakończenie.

Chciałbyś sprawdzić na czym polega “magia” map w Halo 3? Wygląda na to, że nie musisz mieć Xbox’a aby się o tym przekonać. Wystarczy PS3 w zestawie z UT3. Na razie jest dostępna tylko jedna mapa, ale myślę, że ludzie tacy jak Cmq, pomyślą nad rozwojem tej ideii. Powyższy mod do ściągnięcia tutaj. I co Wy na to?

Chłopaki z NEO+ chyba nie wytrzymują konkurencji więc po cichu i powoli zaczynają się przebranżawiać. Zobaczymy co z tego wyniknie.

ps. Teraz już wiemy skąd ta mania Grz3cha do anime, przecież on preferuje właśnie NEO+

Osobiście przy Halo 3 jestem konwencjonalny i gram w deathmatch. Ale jak możecie zobaczyć na poniższym filmiku, można znaleść inne rozrywki. Przed Wami mała próbka Forge:

Obejrzeliśmy już mnóstwo rankingów, których publikowanie nie ma szczególnego sensu, jeśli nie są uzupełnione notką wyjaśniającą dany wybór. Goła lista po prostu nic nam nie mówi o genezie jej powstania, w związku z tym są one często poddane bezpodstawnej krytyce. Ja chciałbym przedstawić Was coś pochodnego. Jest to 15 rzeczy nie tych “naj” a tych “wartych odnotowania” w 2007r. (wg. EDGE). Chcecie zobaczyć co przejdzie do kronik gameingu? Klikajcie w rozwinięcie.

Zbierz je wszystkieNie chodzi tu o pokemony a o różnorakie świecidełka, które tworzą “zapchajdziurę” w co drugiej grze. Crackdown odwrócił tę konwencję - to właśnie “agility orb” są celem rozgrywki, gdzie każdy kolejny znaleziony pozwala naszemu bohaterowi na wykonanie jeszcze lepszych akrobacji, napędzając w ten sposób nasze “uzależnienie”. Nawet Assasin Creed mógłby się czegoś nauczyć.

Brave Karts Uwolnienie kreatywności graczy bez wprowadzania żadnych ograniczeń, zawsze niosło ze sobą pewne ryzyko, jednak Turn10 je podjęło wprowadzając narzędzia tuningu (szczególnie malarskie) i udostępniając dom aukcyjny online. Efekt? Pornografia, przejawy rasizmu, dziwaczne próby marketingowe, obok przepięknych malowideł, widok których gwarantował opad szczeny. I Mel Gibson (chyba jakiś lokalny bohater ;-).

Wybieram…. Rapture Wprowadzenie, którego jesteśmy świadkami w łodzi podwodnej z pewnością jest jednym z najlepszych jakie kiedykolwiek widzieliśmy w grze. Na wstępnie jesteśmy porażeni wspaniałą wizją miasta stworzonego przez Ryan’a. Miejsce społecznego raju w zderzeniu z rzeczywistością w sprytny sposób ukazuje nam rozmiar szaleństwa kreatora Rapture.

Bujność Od samego początku Eternal Sonata wręcz atakuje pięknem nasze zmysły, zarówno wzroku jak i słuchu. Nawet kanały (ścieki) są niesamowicie ładne: wpadające smugi światła, pluskająca woda (woda?) oraz bujna roślinność. Każdy utwór jest podniosły, każdy dźwięk z nutą dramatyzmu, doskonale ukazując romantyzm muzyki Szopena.

Spóźniony Oklaski dla odrodzonych wstrząsów - wg. Sony “bajeru poprzedniej generacji”. Kiedy Lylat Wars wprowadziło rumble, trudno było przypuszczać jak istotnym elementem gier będzie trzęsący się pad. Być może nigdy byśmy się o tym nie dowiedzieli, gdyby Sony nam tego nie odebrało. Grając w Sega Rally czy Dirt’a na PS3, człowiek zdał sobie sprawę, jak integralną częścią gameingu stał się “rumble”.

Popcorn Po ciężkim dniu, na który składa się pożeranie serc mafiozów i marnowanie hord upiorów, miło jest usiąść w cieple domowego ogniska w raz z ukochaną i zrelaksować się, oglądając któryś z klasyków w TV. The Darkness jest przepełniony milusimi dziwactwami, ale obejrzeć w całości “Zabić Drozda”, jest jednym z najbardziej wzruszających momentów w grach w ogóle.

Nie-dźwięk FX Można przeżyć nawet najgorzej udźwiękowioną grę, ale naprawdę okropne dialogi w Two Worlds wynoszą voice-acting na niespotykany dotąd poziom. Dodajmy do tego niezwykle amatorskie odgłosy potworów. Wszelkie warczenie czy ryczenie jest tak komiczne, że z miejsca staje się Legendą w świecie gier.

Przytoczyłem moje ulubione, resztę tylko wymienię:
Stalker - Sukces, który nie miał prawa być sukcesem.
Konsole - Wybór różnorakich wersji (PS3 i Xbox 360)
Indywidualizm - Space Giraffe (XBLA)
Beprzewodowe pady
Pac Man ce - Najwspanialszy remake
Carcassone, Catan - Powrót planszówek dzięki XBLA
Komedia - śmieszne fan movies
Phantom Hourglass - wykorzystanie stylusa