Po długich oczekiwaniach, Sony nareszcie dostarczyło swoją flagową strzelaninę dla Playstation. Plan był prosty: tak samo jak w przypadku pierwszej części na PS2, tak i tutaj, zadaniem Killzone jest dostarczenie tytułu, który wysunie się na czoło i przyćmi blask konkurencyjnych marek takich jak Halo czy Gears of War. Pierwszy Killzone, pomimo tego, że był świetny, nie podołał zadaniu. Dziś spróbuję odpowiedzieć, czy drugie podejście okazało się skuteczniejsze.

Wszyscy pamiętamy, kiedy 4 lata temu Sony ogłosiło plany dla swojej, wtedy jeszcze nowej, konsoli. Na jednym z pokazów mieliśmy okazję podziwiać zapowiedź Killzone 2 pod postacią słynnego traileru. Uwagę wszystkich zwróciły dwie rzeczy. Niezwykła dynamika oraz oczywiście grafika. Wielu twierdzi  – i się do tego zdania mimo wszystko przychylam – że premiera Killzone 2 to ten moment, w którym Playstation 3 przejmuje pałeczkę konsoli, generującą najlepszą grafikę. Każdy poziom jest dopracowany z niesamowitym pietyzmem. Autorzy zadbali o najmniejsze detale

Gdyby nie czerwone oczy Helgastów, nieraz trudno byłoby ich dostrzec.

a rozłożenie osłon (niezbędnych do przetrwania na polu walki), są doskonale wkomponowane w otoczenie, dzięki czemu nie biją po oczach sztucznością i nie sprawiają wrażenia wrzuconych na siłę. To wszytko jest świetnie uzupełnione poprzez tzw. “elementy cząsteczkowe” – ostatnio bardzo popularne określenie, które wypłynęło w zasadzie przy Killzone 2 – wypełniają one ekran tumanami kurzu, dymu i świetną grą świateł. Nie bez znaczenia pozostaje dopracowana i płynna animacja, utrzymująca poziom nawet w trakcie największej zawieruchy.

W powyższym akapicie rozwialiśmy wątpliwości co do prezentacji, ale póki co w gry przede wszystkim… gramy. Killzone od początku wrzuca nas w sam środek wojennej zawieruchy i – z małymi wyjątkami – utrzymuje nas w jej centrum. Podobać się może to, że dane nam będzie przebijać się przez tabuny wrogów zarówno w pojedynkę jak i jako część większego oddziału. Wprowadza to pewną różnorodność, choć w zasadzie to głównie od naszych poczynań będzie zależeć progres – pomimo tego, że nasi sprzymierzeńcy są bardzo aktywni to ich skuteczność wrasta dopiero po tym, kiedy samemu przebijemy się do przodu, więc nie ma mowy o schowaniu się w kącie celem przeczekania co trudniejszych momentów. Takie rozwiązanie wymusza na nas ciągłą

To już ostatnia szansa aby znaleść osłonę, za którą odnowi nam się energia.

koncentrację a jednocześnie zachowuje swój umiar i nie napotkamy tutaj znienawidzonych przeze mnie, nieskończonych ilości wrogów, wyłaniających się z dupy niczym w Call of Duty 4. Dzięki temu rozgrywka jest również bardziej taktyczna i co ważne, sensowna. Pozytywne odczucia potęgują zachowania naszych wrogów, którzy świetnie reagują na próby oflankowywania, zmieniają pozycje adekwatnie do sytuacji a i sami próbują nas zachodzić od boku jeśli nadarzy się taka okazja, co powoduje, że już na normalnym poziomie trudności przyszło mi dosyć często ginąć. Nie czułem się jednak zniechęcony, gdyż podobnie jak w Halo 3 (no może nie aż na taką skalę ), mogłem powtórzyć ostatni checkpoint i spróbować zupełnie innego podejścia. Cały szkielet rozgrywki opiera się na naprawdę mocnych podstawach, przez co trudno jest jej coś zarzucić. Mimo to momentami wkrada się pewna monotonia, znużenie. Na usta ciśnie mi się w pewnych kręgach słynny i “głupi” zarzut, że “tylko chodzimy i strzelamy”. Większość powie że nie możemy oczekiwać niczego więcej od strzelaniny, ale ja jestem innego zdania. Twórcy starali się zapobiec jednostajności, oddając w nasze ręce jeden z pojazdów czy działo przeciwlotnicze, mimo to zabrakło tej grze jakiś szczególnych, wyjątkowych momentów (znów muszę przywołać Call of Duty), zarówno w rozgrywce jak i fabularnych. No, może w fabule był jeden, plus fajne zakończenie, po którym opowieść mogłaby się ciekawie rozwinąć, ale z tym musimy zaczekać na kolejną część.

Sterowanie to ten element, który bardzo mnie zabolał w trakcie obcowania z tym tytułem. Na pewno miał w tym jakiś

Kiedy celujesz ze snajperki, pamiętaj aby nie ruszać padem, gdyż poruszy Ci to celownik! Przykład dobrego wykorzystania możliwości pada.

udział pad do PS3, gdyż preferuję ten on X0, ale nie mogę go w całości winić za to co się działo. To jak wyglądały pierwsze 2 godziny w moim wykonaniu to jakaś paranoja, ciężko jest przycelować w stojącego wroga a co dopiero w ruchomy cel. Po przejściu całej kampanii nadal nie moge powiedzieć abym się przyzwyczaił i miał kontrolę nad swoją postacią! Sposób w jaki zachowuje się celownik po wychyleniu gałki jest nieprzewidywalny i nieintuicyjny. Być może inni się przyzwyczaili, to ja nie mogę i ubolewam nad tym, gdyż te kilka meczy rozegranych w multi, naprawdę mi się podobało, ale ile można grać czując ten dyskomfort braku pełnej kontroli?

Czas i pieniądze zainwestowane w stworzenie tej gry jest widoczny przez cały czas jej trwania. Zarówno projekt jak i wykonanie stoją na najwyższym światowym poziomie.  Doskonała oprawa graficzna oraz dźwiękowa niewątpliwie pomaga wczuć się w klimat uniwersum, jednak mimo wszystko jedyną rzeczą, która tak na prawdę wynosi Killzone ponad innych czołowych przedstawicieli gatunku jest grafika. Rozgrywka, choć czerpie z najlepszych standardów, nie próbuje nas niczym zaskoczyć, w związku z czym nie mogę tego tytułu postawić przed szereg mówiąc: “Oto stoi przed Wami król strzelanin”, ale z pewnością znajdzie  on swoje miejsce wśród najlepszych.

Tytuł wpisu jest trochę mylący ale pomoże on każdemu, kto wpiszę tę frazę w google. Nie będzie to poradnik jak ustawiać samochody – nie mam wystarczającej wiedzy, umiejętności i doświadczenia w tej materii, aby podać Wam jakieś skuteczne i pewne metody (kilka drobnych wskazówek w ostatnim akapicie). Mimo to chciałem pomóc wszystkim zagubionym w świecie Forzy, gdyż wiem jak to boli, kiedy przegrywamy tylko i wyłącznie z powodu słabszego samochodu. Poniżej przeczytacie gdzie i jak możecie zaopatrzyć się w porządne fury.

Podstawowym źródłem dóbr ze świata FM2, jest jej oficjalne forum. Wśród dyskusji ogólnych, o motoryzacji, problemach z grą itp. znajdziemy ten najbardziej nas interesujący temat – Tuning Marketplace. Jak sama nazwa wskazuje jest to miejsce wymiany/handlu ustawieniami. Na bieżąco pojawiają się nowe oferty sprzedaży . Wielu sprzedawców wyznacza wręcz daty premiery swoich samochodów, karmiąc nas przedpremierowymi teaserami! Heh, to miejsce jest zapełnione maniakami .

W każdym bądź razie po najnowsze oferty klikajcie tu:

Tuning Marketplace

Po oferty starsze, które nadal powinny być dostępne klikajcie w:

Katalogi – Pamiętajcie, że większości z tych aut nie będzie na bieżąco wystawianych na aukcjach. Choć wielu sprzedawców to w pełni poświęceni społeczności maniacy, tak większość z nich ma swoje życie. Najlepiej wpisać się do tematu podając swój gamertag i zaznaczyć, które samochody Was interesują a ktoś zapewne się odezwie. Często też wystarczy wysłać wiadomość na Xbox Live! oficjalnemu sprzedawcy (Official Seller), jeżeli tacy są wymienieni w ofercie katalogu. Jest to jedyny sposób na wyłowienie starszych perełek.

Aby łatwiej było odnaleźć najszybsze samochody, stworzono specjalne zestawienie:

Najlepsze sprawdzone ustawienia na TM – Lista z podziałem na klasy i rodzaje tras (długie, krótkie). Nazwa mówi sama za siebie. To są te auta, które chcecie mieć u siebie w garażu.

Dla osób cierpiących na brak kredytów, również są rozwiązania:

Lista darmowych ustawień – uporządkowane j/w a jedyną różnicą jest cena, klikaj i ciesz się udostępnionymi ustawieniami, z których wiele dorównuje tym płatnym.

Pisząc o płaceniu, mam na myśli walutę w grze – nikt w społeczności FM nie próbuje sprzedawać ustawień za prawdziwe pieniądze. Warto również pamiętać, że każdy (no prawie) oferowany samochód jest fantastycznie pomalowany, tak więc wydając kilka tysięcy kredytów nie dostajemy jedynie ustawień. Otrzymujemy zbudowane, ustawione i pomalowane autko – wszyscy wiemy że te czynności zajmują niemało czasu.

Dla wytrwałych jest jeszcze jedna, dosyć żmudna (choć nieraz bardzo owocna) opcja. Wchodząc na Tabele Wyników (Scoreboards) z poziomu konsoli, w trakcie przeglądania wyników możemy ściągać ustawienia innych graczy pod warunkiem, że nie zablokowali oni takiej możliwości. Choć 98% graczy ją blokuje, to często uda nam się znaleźć kilku mniej samolubnych graczy i ściągnąć ich setup’y. Myślę, że każdy do 500. miejsca będzie co najmniej bardzo dobry (a na pewno szybki).

Jeżeli po przeczytaniu powyższego nadal chciałbyś samemu ustawiać samochody, to polecam skorzystać ze specjalnego kalkulatora ustawień zawieszenia. Dzięki świetnemu oddaniu realnej fizyki w grze, zwykły skoroszyt wyedytowany w excelu okazuję się bardzo przydatnym narzędziem a uzyskane w nim liczby okazują się świetnym punktem wyjściowym do uzyskania perfekcyjnych ustawień. Na stronie kalkulatora przeczytacie kilka cennych wskazówek. Powodzenia i do zobaczenia na wirtualnych trasach.

]]> http://swir80pl.wordpress.com/2008/11/29/tuning-czyli-jak-ustawic-samochod-w-forza-motorsport-2/feed/ 6 Swir80PL f355challenge_forza22 http://swir80pl.wordpress.com/2008/11/23/littlebigplanet-wrazenia/ http://swir80pl.wordpress.com/2008/11/23/littlebigplanet-wrazenia/#comments Sun, 23 Nov 2008 12:10:07 +0000 Swir80PL http://swir80pl.wordpress.com/?p=201 ]]>

To jeden z Tych Wielkich tytułów, dla których wykosztowałem się na Playstation 3. Od pierwszych zapowiedzi pomysł Media Molecule przyciągnął uwagę zarówno prasy branżowej jak i samych graczy na całym świecie. Przedpremierowy hype miał dużą siłę rażenia. W dodatku nie tylko sklepy internetowe ale i lokalny Gamestop, w którym nabyłem swoją kopię (W Irlandii – tak dla jasności), złamały datę premiery. Każdy chciał uszczknąć jak najwięcej z MałegoDużegoTortu. Przełom pod postacią “Game 3.0″ zawitał pod nasze strzechy. A więc nowa jakość? hmm…

Potrafisz im się oprzeć? Za co fajniejsze ciuszki będziemy musieli zapłacić.

Sackboy – główny bohater naszej gry, od pierwszego kontaktu zachwyca swoją słodką osobowością. Zarówno projekt jak i mnogość zabawnych ciuszków dostępnych dla małego koleżki, nie pozwala przejść obojętnie nawet największym ponurakom i choć to nic nie znaczący detal, sam nie mogłem się powstrzymać aby nie przebrać kilkakrotnie swojego awatara. Gra jest tradycyjną platformówką w konwencji 2.5D. Akcja ukazana jest z boku jak w każdej dwuwymiarowej grze, ale mamy możliwość przesuwania się w głąb ekranu (tutaj na trzech płaszczyznach).

W zasadzie czego byśmy nie stworzyli, będzie to wyglądać w słodkim LittleBigPlanetowym stylu.

Choć konwencja wydaje się prosta, to gra do takich nie należy. Już po kilku planszach dosyć mocno się zdziwiłem poziomem trudności a ograniczona ilość żyć czasami dawała mi się we znaki. Pierwsze wrażenie “popierdółki” dla każuali szybko zostało zatarte. W raz z poziomem trudności rosła kompleksowość plansz i nieraz byłem pod wrażeniem pomysłów autorów. Zastosowanie wymyślnych dźwigni, przekładni, ruchomych platform, lin, sprężyn, pojazdów świetnie urozmaicało rozgrywkę i nieraz na mej twarzy pojawiał się wyraz podziwu. Dodam, że był to wyraz podziwu “nowicjusza”, gdyż w platformówki są chyba jedynym gatunkiem, w które nie gram – być może to wszysko już gdzieś było i bardziej doświadczeni “skakacze” będą ziewać, choć wątpię aby tak było. Przechodząc gre z innymi nuda już nam na pewno nie powinna doskwierać, multiplayer do czterech graczy to jeden z powodów, dla których gra jest tak wysoko oceniana na całym świecie. Świetnym pomysłem jest to, że gracze jednocześnie ze sobą rywalizując, muszą współpracować aby dotrzeć do celu, dodatkowo na każdej planszy są miejsca, w które dotrzemy tylko i wyłącznie w dwie lub więcej osób i gdyby nie wszechobecne lagi, wysokie notowania na metacritics miały by swoje uzasadnienie. Tak możemy tylko żałować zmarnowanego potencjału i z niecierpliwością (przechodzącą we frustrację) czekać na kolejne poprawki :/

Było już graj, było dziel się, więc przyszedł czas na trzeci składnik twórz. Edytor plansz udostępniony przez Twórców, to długo oczekiwany przedstawiciel koncepcji Game 3.0 (2.0?), promowanej przez Sony jako nowy sposób na gaming. To gracze dzięki dostępnym narzędziom mają ciągle dostarczać świeżej zawartości do gry, dzięki czemu społeczność graczy ma się samoczynnie napędzać. Moim zdaniem pomysł arcyciekawy. Realizacja bardzo dobra. To co możemy stworzyć w edytorze jest (prawie) nieograniczone.

Na początek prosty czołg. Możemy mu założyć gąsienice, lepsze zawieszenie, ruchomą lufę, która będzie strzelać a jak zechcemy to możemy nim też polecieć. Na koniec obkleimy go tylko naklejkami i będzie jak prawdziwy.

Dostępne narzędzia pozwalają wykreować przemyślne rzeczy a świetna fizyka świata wprowadza nasze twory do życia w bardzo przekonujący sposób. Jestem fanem przeróżnych maszynerii skonstruowanych przez społeczność a i sam spędziłem mnóstwo czasu, aby stworzyć coś swojego (jak np. w pełni funkcjonalny dźwig). Jedynym minusikiem przy konstruowaniu tych maszyn okazuje się zaimplementowanie sterowania, gdyż ich obsługa za pomocą dwóch przycisków i gałki bywa dużym wyzwaniem. Aby nie zagubić się w ogromie publikowanych planszy, gracze muszą oceniać (gwiazdki) oraz mogą tagować wszystkie udostępnione wyzwania, dzięki czemu łatwiej odłowić te genialne od nudnych.

Od strony graficznej gra wywołuje tylko pozytywne wrażenia, wszystko co spotkamy ma swój charakterystyczny i ciekawy styl. Nie ma oczywiście mowy o żadnych zwolnieniach animacji. Światłocienie, efekty specjalne, kolorystyka – wszystko zgodnie z najwyższymi standardami. Muzyka również podkreśla radosny i skoczny klimat rozgrywki i idealnie komponuje się w spójną całość. Cała oprawa to duży plus.

Chociaż LittleBigPlanet pozostała w tyle za innymi świątecznymi hitami (jeśli chodzi o wyniki sprzedaży) to jest ona wyjątkowa. Przyznaję, że początkowo miałem co do tego wątpliwości, lecz im dłużej grałem, tym bardziej się do tego przekonywałem i utwierdzałem w tym, że jest to nowa jakość i tytuł przełomowy. Myślę, że jest to właśnie TA gra, dla której kupuje się nowy system – na Xboxie czy Wii czegoś takiego nie ma i podejrzewam, że jeszcze długo nie będzie. Mam nadzieję, że społeczność wokół tej gry się rozbuduje tak jak LBP sobie na to zasługuje, a uwierzcie mi: zasługuje na DUŻĄ. Z mojej skromnej strony pełna rekomendacja.

Jeszcze tydzień temu “bolała” mnie głowa od natłoku nowych pozycji ukazujących się w najbliższym czasie. Fable II, Gears of Wars 2, Fallout 3, Dead Space, Far Cry 2 czy LittleBIGplanet. Jako, że Xbox360 jest dla mnie główną platformą do grania (system achivmentów świetnie zapisuję historię grania), tak też tylko LBP planowałem zakupić dla PS3, a resztą delektować się miałem na Xboxie. Ucztę (przed)świątecznego grania  dopełniła niedawna przeprowadzka do nowego, większego i wygodniejszego mieszkania. Szczęśliwy zasiadłem aby przeprowadzić swoich kompanów przez “piekelną autostradę” w nowym Brother’s in Arms, po czym nastąpiło to co (wcześniej czy później) było nieuniknione – RROD. Opóźnienie LittleBIGplanet, nie polepsza mi dziś humoru, tak samo jak zakupiony Ratchet&Clank: Quest for Booty, który skutecznie przypomniał mi, że nie lubię platformówek – nie ma w tej grze nic a nic co sprawiałoby mi jakąkolwiek satysfakcję! Chyba jedyny tak popularny gatunek, którego nie “rozumiem”. Czy dzieło Media Molecule to zmieni? Mam nadzieję.

Początek iksboksowej “Wielkiej Trylogii” po długim oczekiwaniu nareszcie trafił na półki sklepowe. Jeszcze rok temu Twórcy zapowiadali wprowadzenie nowej jakości grania. Wszystkie zaimplementowane elementy miały oddziaływać na gracza w niespotykany dotąd sposób, tym samym dostarczając niesamowitych wrażeń – Utopia miała się ziścić. Rekordowe sumy, które pochłonęły koszty produkcji (oraz czas jej trwania) również działały na moją wyobraźnie. Myślałem: “to nie może się nie udać”. Taki obraz Too Human utrzymywał się w mojej głowie do czasu pierwszych inforamcji o opóźnieniach, zmianach koncepcji a zamazał się całkowicie po pierwszych pokazach gameplayu i potwierdzeniu, że gra będzie oparta na schemacie znanym z takich gier jak Diablo. Wszystkie wielkie słowa i pomysły wyleciały do kosza w raz z wszelkimi nadziejami. W dalszej części dowiecie sie co pozostało.

Pierwszą rzeczą, która zwróciła moją uwagę po uruchomieniu gry była grafika. Wrażenia estetyczne z odbioru gry są bardzo nierówne i w zasadzie do teraz nie mogę zrozumieć co jest tego przyczyną. Początkowo na myśl przychodzi poziom pierwszego xboxa, ale patrząc z drugiej strony, ładnych tekstur o wysokiej rozdzielczości nie brakuje. Wygląda to tak, jakby wiele grafik zostało wrzuconych z bazy, która powstawała na potrzeby gry produkowanej na konsole poprzedniej generacji. Niektóre lokacje są po prostu obleśne co tym bardziej dziwi, kiedy kontrastuje z wieloma pięknymi, zaprojektowanymi z rozmachem sekcjami. Widać takie są skutki przedłużonej produkcji, zapewne nie bez znaczenia były problemy z silnikiem, który został zmieniony w trakcie tworzenia. Nie ma wątpliwości, że grafiką Too Human odstaje od dzisiejszej czołówki. Na plus natomiast zalicza się brak jakiegokolwiek pop-up’u czy zwolnień animacji (nawet przy dziesiątkach przeciwników na ekranie).

Jeden z mini-bosów, z którym związane jest jedyne osiągnięcie do uzyskania tylko w trybie kooperacji.

Pod względem fabularnym gra przedstawia się dosyć oryginalnie. Całość oparta jest na mitologii Nordyckiej. Obejmujemy kontrolę nad jednym z bogów – Baldurem. Przedstawiona za pomocą standardowych przerywników filmowych fabuła, nie jest przepełniona spektakularnymi zwrotami akcji i choć niezła, nie stanowiła dla mnie motoru napędzającego dalszą grę. Jednak po przejściu gry i krótkim przewertowaniu Wikipedii, wiele rzeczy staje się jaśniejszym, dzięki czemu w pełni można docenić przedstawioną opowieść. Przyznać muszę, że jest niebanalna i finalnie okazuje się mocnym punktem gry.

Esencją gry jest jest przedzieranie się przez kolejne poziomy przepełnione hordami wrogów. Skład bestiariusza jest dosyć zróżnicowany i ciekawy – przeróżne rodzaje wrogów potrafią nieraz nieźle zajść za skórę i wymagają zróżnicowanych taktyk. Tutaj właśnie jest pole do popisu dla wychwalanego przez dewelopera systemu walki. Nowe niespotykane dotąd sterowanie, na początku wydawało się

Choć scenę śmierci było mi dane oglądać ponad 100 razy, nie stanowiła ona elementu frustracji. Po prostu odradzamy się i kontynuujemy grę w tym samym momencie.

mało intuicyjne (nie chciało mi się nawet ukończyć dema), jednak im dłużej grałem tym bardziej doceniałem zastosowane rozwiązania i po 20 godzinach spędzonych z grą, nie potrafię sobie wyobrazić innego sposobu sterowania, które łączy korzystanie z broni palnej oraz białej. System walki to majstersztyk i jest wręcz idealny do tego rodzaju rozgrywki. Kolejnym nietypowym elementem TH i zarazem pochodną rozwiązań w sterowaniu jest brak kontroli nad kamerą (prawa gałka odpowiada za atak). Autorzy zapewniali, że nie będzie z tym problemu i muszę przyznać, że słowa dotrzymali. Walka jest przedstawiona pod właściwym kątem a ekslporacja jest urozmaicona rożnorakimi najazdami i panoramami co bardziej widowiskoych miejscówek. Do istotnych elementów systememu rozgrywki zaliczają się również klasy postaci oraz drzewko rozwoju umiejętności, które w połączeniu z mnogością uzbrojenia stanowi motor napędowy do dalszej nieskrępowanej wyrzynki kolejnych fali przeciników, w celu udoskonalania swojej postaci. Nie bez znaczenia pozostaje również tryb kooperacji (online) dla dwóch graczy.

Choć gra nie okazała się niczym zbliżonym do swojego obrazu z Wielkich Zapowiedzi, to mimo wszystko przyciągnęła moją uwagę. Niesamowity system walki, mnogość uzbrojenia, 5 klas postaci (póki co ruszyłem jedną!), to wszystko sprawia, że po 20 godzinach nie mam dosyć. Grę wypożyczyłem w obawie przed stratą pieniędzy, ale dziś wiem, że kupując ją, nie miałbym czego żałować. Too Human to niby tylko bezproduktywna wyrzynka, ale jakże przyjemna.

Flagowy racer konsoli Microsoftu od dłuższego czasu nie opuszczał czytnika mojego Xboxa. Pochłonął mnie całkowicie i bez reszty. Pokusiłem się nawet na zdobycie mojego pierwszego “calaka”. Czym było to spowodowane? Dowiesz się w rozwinięciu tego wpisu.

Forzę posiadam w zasadzie od jej premiery, kiedy to postanowiłem kupić Xboxa. Od początku dostarczała mi świetnych wrażeń, które dodatkowo potęgowała (moja pierwsza w życiu) kierownica. Jadąc słynnym Nurburgring, cieszyłem się jak dziecko, płynnie pokonując kolejne zakręty, jednocześnie podśmiechując się z rywali jadących skokowo. Miłość od pierwszego wejrzenia. Od początku największe wrażenie robi dopracowany model jazdy – fizyka pojazdów została potraktowana priorytetowo i widać to w trakcie obcowania z grą.

Gra zawiera kilka trybów do zabawy offline i online. Zacznę może od opisu trybu dla pojedynczego gracza, gdzie  znajdziemy wszystko według utartych schematów, czyli arcade, próby czasowe, jazda dowolna (free run) i oczywiście ogromna kariera, w której ścigamy się samochodami dobranymi wg. przeróżnych kryteriów tj. masa pojazdu, moc silnika, kraj producenta itd. Wyścigów jest setki a ich ukończenie zajmuje wiele godzin. Co ciekawe możemy wynająć kierowce, który będzie je za nas przechodził. Jest to opcja dosyć niecodzienna, jednakże skrupulatnie z niej skorzystałem przy wyścigach długodystansowych. To chyba jedyna gra, w której możesz dostać Osiągnięcia za “nic” .

Online – to miejsce, w którym drzemie siła Forzy. Wokół tej gry powstała naprawdę świetna Społeczność, na rozwój, której wpływ miało mnóstwo “fjuczerów” zaimplementowanych przez Turn 10. Na początku należy wspomnieć o oficjalnej stronie www, która jest po części zintegrowana z samą grą. Możemy na niej przeglądać swoje statystyki, tabele wyników, aktualne aukcje, informacje o turniejach, czy też udać się na tętniące życiem forum dyskusyjne. Również co tydzień możemy przeczytać najnowsze wieści ze świata Forzy, które od niedawna pojawiają się również jako podcast.

Jednym z ciekawszych wydarzeń w ostatnim czasie było rozstrzygnięcie konkursu na pomalowanie samochodu, który zostanie użyty w rzeczywistości przez jedną z drużyn rajdowych! Jest to coś niesamowitego, że jeden z kierowców wyścigowych (który notabene jest zagorzałym fanem Forzy), zwrócił się do amatorów-malarzy wirtualnych pojazdów o wymyślenie wzoru na rzeczywisty samochód. Nie byłoby to oczywiście możliwe, gdyby nie zaimplementowana opcja w grze, pozwalająca na swobodne tworzenie wzorów na samochodach. Po wirtualnych torach Forzy jeździ mnóstwo replik prawdziwych samochodów wyścigowych, ale ten jeden będzie oryginałem posiadającym swoją replikę w rzeczywistości. Po kliknięciu w poniższy obrazek, możecie poznać więcej szczegółów projektu.

Na malowaniu kustomizacja samochodów oczywiście się nie kończy, jest to w zasadzie tylko wisienką na torcie. Prawdziwa zabawa zaczyna się w “warsztacie”, gdzie możemy zainstalować ulepszenia. Do każdego samochodu (oprócz klas R) do zainstalowania/wymiany dostępnych jest kilkadziesiąt części, z których każda zmienia Indeks wydajności pojazdu, klasyfikujący pojazd do jednej z klas (o klasach pojazdów więcej napiszę za chwilę). Kiedy już znajdziemy “złoty środek”, do głosu dochodzi – najtrudniejsza dla mnie do opanowania sztuka – tuning. Z ust wielu graczy słyszałem, że ta gra jest nie tylko o ściganiu, ale również o tuningu. Przyznać muszę, że mają oni absolutną rację. Sam montaż ulepszeń, nie gwarantuje nam sukcesu w wyścigu, powiem więcej, brak dobrego tuningu stawia nas na przegranej pozycji. Długo się zastanawiałem co mogę zrobić, aby zbliżyć się do najlepszych. W końcu zawędrowałem na oficjalne forum i doznałem niemałego szoku. W temacie Tuning Marketplace, możemy zapoznać się z ofertami drużyn, oferujących zbudowane i ustawione samochody. Szukasz “missile car” w klasie B? Nie ma problemu. Potrzebujesz potwora w klasie S, ustawionego pod konkretny tor? Jest oferta dla Ciebie. Wystarczy posiadać trochę kredytów (wewnętrzna waluta w grze) i świat najszybszych samochodów staje przed Tobą otworem. Byłem zdumiony jak ludzie zbierają się w teamy, z której każdy dysponuje kilkoma malarzami, tunerami czy też oficjalnymi sprzedawcami. Możemy przeglądać katalogi z ofertami i przesyłać swoje zapotrzebowanie do wypisanych sprzedawców. I znowu muszę napisać, że to wszystko nie byłoby możliwe, gdyby nie zaimplementowana opcja w grze, pozwalająca na sprzedawanie samochodów innym użytkownikom. Takie patenty budują prawdziwe community.

Kiedy już dysponujemy zadowalającym zestawem samochodów, wyścigi online stają się jeszcze lepszym doświadczeniem, a jest tutaj w czym przebierać. Mnogość opcji umożliwia dostosowanie wyścigu do swoich potrzeb. Ścigać się możemy w trybie pokazowym, kariery oraz turnieju. Do wyboru mamy rodzaj tras, poziom zniszczeń, zużycie opon i paliwa, wyłączenie systemów (ABS, TSC itp.), rodzaj kolizji oraz rodzaj samochodów (ograniczenia klasowe możemy również zawężać rodzajem napędu, mocą silnika, masą pojazdu). Jak wszyscy wiemy kolizje we wszelkich wyścigach online bywają niesamowitą zmorą, ale producenci Forzy znaleźli na to rozwiązanie. Domyślny ich rodzaj powoduje, że samochody, które: wypadły z trasy i wracają na nią w tłoku, wpadają w niekontrolowany poślizg czy też jadą pod prąd zamieniają się w “duchy”. Doskonale eliminuje to wszelkich idiotów przeszkadzających w zabawie, jednocześnie nic jej nie ujmując – wciąż trzeba uważać przy wyprzedzaniu i hamowaniu na inne pojazdy. Możemy również włączyć kolizje na stałe oraz je wyłączyć (dzięki czemu sam mogę się bawić lagując . Finalną opcją wyboru jest oczywiście rodzaj samochodów. Jak wspomniałem wyżej, pojazdy dzielimy na klasy. Od najwolniejszej są to D, C, B, A, S, U, R4, R3, R2, R1. Do klas R zaliczamy auta wyścigowe, w których nie ma możliwości montażu ulepszeń. Klasy oznaczone literami to modele seryjne, które możemy dowolnie (wg. pewnych ograniczeń) ulepszać. Taki podział doskonale się sprawdza – aby szybko jechać nie wystarczy tylko znać trasę, gdyż każda z nich jest zupełnie innym doświadczeniem, kiedy zmieniamy klasę. Zmuszeni jesteśmy uczyć się od nowa punktów hamowania czy prędkości wejścia w poszczególne zakręty, dzięki czemu niewielka ilość tras nie raziła mnie tak bardzo jak co niektórych graczy. Pomiędzy klasami D,C a S czy R, są tak znaczące różnice, że ma się wrażenie grania w zupełnie inną grę, z której obie mają swoje uroki jednocześnie pokazując najwyższy poziom symulacji. Zabawy jest napradę mnóstwo a uzupełniona ona jest mnogością dodatkowych bajerów. Oprócz wspomnianych wyżej aukcji, możemy przeglądać tebele wyników (również osobne dla znajomych), ściągać ustawienia tuningu od innych (jeśli nie zablokowali takiej możliwości), oglądać i zapisywać powtórki najlepszych 100 wyników na każdej trasie (dzięki czemu możemy się wiele nauczyć), ściągać ich duchy i się z nimi ścigać, nagrywać powtórki każdego wyścigu, robić zdjęcia i wysyłać je na www oraz kilka innych rzeczy, o których zapomniałem wspomnieć. Krótko mówiąc: prawie ideał.

Oczywiście ideał nie istnieje. Są drobnostki, których IMO zabrakło. Jedną z nich jest brak możliwości wymuszenia kontrolera, którego używają gracze. Ważne jest to o tyle, że gra na kierownicy jest zupełnie innym doświadczeniem i często nie sprawdza się tak dobrze jak pad (którym jeździ mi się na większości tras łatwiej i przede wszystkim szybciej). Również brak możliwości podłączenia lepszego (niż Microshitowe) kółka, dzięki czemu wspaniała gra stała się nieco uboższa. Drugim nie do końca fajnym detalem jest ilość samochodów na trasie. Jest ich osiem, niemało, ale mogłoby być więcej (wynik kompromisu wynikający z mocy X0). Niektórzy narzekają też na grafikę od czego osobiście jestem daleki. Uważam, że jest bardzo dobra i co najważniejsze działa w 60 klatkach na sekundę. Model fizyczny to po prostu mało dzieło sztuki – wrażenia z jazdy są fantastyczne i nie zamieniłbym go na lepszą grafę itp. – Turn 10 pokazał, że wie gdzie należy umieścić priorytety, przy tworzeniu wyścigów. Kudosy dla tej ekipy za tego wspaniałego racera.

To jeden z moich nielicznych udanych projektów malarskich. Po więcej (już nie moich;-) zapraszam do G A L E R I I

]]> http://swir80pl.wordpress.com/2008/08/10/forza-motorsport-2-wrazenia/feed/ 4 Swir80PL http://swir80pl.wordpress.com/2008/08/04/ostatni-powiew-past-genow/ http://swir80pl.wordpress.com/2008/08/04/ostatni-powiew-past-genow/#comments Mon, 04 Aug 2008 16:03:25 +0000 Swir80PL http://swir80pl.wordpress.com/?p=135 ]]>

Całkiem niedawno kupiłem ostatnią z konsol “nowej” generacji, mianowicie Playstation 3. Tym samym stary, poczciwy Xbox, który dostarczył mi sporo zabawy wylądował na strychu, robiąc miejsce pod TV dla nowej maszynki. PS2 też już od jakiegoś czasu robi za odtwarzacz filmów w drugim pokoju, ale jest jeszcze jedna seria, którą postanowiłem nadrobić. Stwierdziłem, że grzechem byłoby nie zagrać w czwartą część przygód Snejka. W zasadzie to trzecia z dostępnych – obok Heavenly Sword i Uncharted – gra na PS3, na którą mam niesamowitą chrapkę. Oczywiście nie byłoby sensu podchodzić do “czwórki” bez wcześniejszego zapoznania się z poprzednimi częściami Sagi. Od dwóch dni przechodzę Twin Snakes na Gamecube’a i wiem, że tego dokonam – wciągnęło mnie na dobre. Choć za czasów PS1 grałem w “pierwszego” MGS’a, to nie ukończyłem go ze względu na gameplay oraz znajomość języka – nie potrafiłem ogarnąć tego wszystkiego. Choć klimat już wtedy robił na mnie wrażenie, tak nie widziałem sensu brnięcia w coś czego do końca nie mogłem zrozumieć. Dziś odkrywam świat MGS w pełnej krasie i mam nadzieję, że nic mnie od niego nie odciągnie.

Zastanawiam się czy jest jeszcze jakakolwiek gra, którą włożę do czytnika PS2 po ukończeniu Solidnego Węża (powinno chyba być Stałego Węża, ale głupio brzmi . Na pewno będzie dobrze służyć jako maszyna Karaoke, gdyż Sony nie może się zdobyć na wrzucenie polskich kawałków do PStore, być może Yakuza 2 (jedynkę bardzo lubię), ale czy jest coś jeszcze? Nie przychodzi mi nic do głowy, ale chętnie dowiem się co jest na Waszej liście do zaliczenia na PS2, może coś jeszcze pominąłem.

Brak miejsca zmusił mnie schowania kolekcji z pierwszego Xboxa, który był dla mnie główną platformą do grania za czasów 128 bitów. Po przeprowadzce na pewno wszystko wróci na półkę.

Ta sprytna gra jest całkowicie darmowa na PC, a na XBLA kosztuje “pełne” 800 MS points. Sprawiedliwość? Zapewne nie dla graczy, ale dla Twórców? A i owszem, biorąc pod uwagę co za nie dostajemy.

Nie jestem i nigdy nie byłem fanem Mario, Jaka czy Racheta a mimo to, po skosztowaniu dema N+, nie mogłem odmówić sobie wykupienia pełnej wersji. Gra wzięła całą esencję uroku platformówek i głównie na niej się skoncentrowała. W związku z czym mamy dużo skakania, zbierania “złotych pieniążków”, unikania wymyślnych przeszkód przy jednoczesnym braku fabuły oraz eksploracji. Do pokonania mamy epizody, składające się z pięciu etapów każdy. Ich rozmiar jest niewielki, często cała plansza mieści się na jednym ekranie, co zapewnia świetny przegląd poziomu. W początkowej fazie gry możemy przelatywać przez levele, nie zbaczając na wskaźnik czasu, ba kolejne zbierane monety wydłużają nam go “niepotrzebnie” dużo. Tutaj właśnie jest miejsce aby wspomnieć o jeszcze jednym wyznaczniku specyfiki N+ – celem gry jest nie tylko przejście poziomu, ale jednocześnie zachowanie jak największej ilości czasu. Dzięki tabelom wyników możemy zapoznać się z czasami innych graczy oraz obejrzeć powtórki najlepszych z nich (które notabene robią niesamowite wrażenie). Liczy się przede wszystkim “timing” oraz dobry plan przejścia, gdyż w późniejszych etapach cała trudność polega nie tyle samym otwarciu i przebiegnięciu do wyjścia, ale sposobie i kolejności zebrania “czasodajnych” monet. Sam zaciąłem się na dobre przy 26 epizodzie (czyli w połowie), gdzie wymagany jest już naprawdę duży poziom umiejętności i … cierpliwości, a jej rozmiar niech wam zobrazuje Osiągnięcie za tysiąc śmierci, które wpadło już około 15 epizodu

Na koniec dodam tylko, że nasz bohater – ninja, posiada niezwykłą zwinność, oraz nadprzyrodzone zdolności naginania praw (świetnie oddanej) fizyki. W raz z fajnymi przeszkadzajkami, trampolinami i platformami, stworzyła ona możliwość wykreowania wymyślnych, ciekawych i często bardzo wymagających poziomów, które potrafią nieźle wciągnąć. Również możliwość natychmiastowego restartu, tryb kooperacji (tylko offline) oraz multi nie pozostają bez znaczenia na pozytywny odbiór gry. Start, dwa skoki, śmierć…. i tak pięc razy, ale za to za szóstym omijasz przeszkodę o milimetry, zdobywając cenny czas. Więc jak, platformer na wyścigi? Moja odpowiedź: oczywiście!

W tekście nie wspomniałem o grafice, więc w ramach uzupełnienia polecam film.

Choć na przygody Nico Belica nie czekałem z wywalonym jęzorem, to nie mogłem sobie odmówić kupna i sprawdzenia tej pozycji już w dniu premiery. Hype jak najbardziej spełnił swoją rolę. Nie żebym żałował

Sam początek wywołał mieszane uczucia. Brak akcji, nowe “dziwne” prowadzenie się pojazdów, fabuła budowana powoli i bez żadnych fajerwerków. Po części jest to uzasadnione wielkością gry. W końcu Rokstar musiał jakoś nas wprowadzić w świat GTA i przedstawić zasady panujące w Liberty City – pokazać nam nasze możliwości i jednocześnie uświadomić ograniczenia. Właśnie ograniczenia – słowo, którego w zasadzie nie powinienem używać w kontekście GTA. Choć mamy do czynienia z tętniącym “życiem” miastem, którego rozmach jest imponujący, musimy pamiętać, że nadal mamy do czynienia z grą wideo – możemy wiele, ale liczba rzeczy, których nie możemy jest w zasadzie nieograniczona. Nie rozpatruję tego w kategoriach wady – Miasto to bez wątpienia jednen z głównych “bohaterów” tej gry, zapewniające atmosferę oraz świetnie uzupełnia przedstawione postaci i ich losy. Krótko mówiąc jest wielkie i bez precedensu, po prostu nie chcę gloryfikować Liberty City jako ósmego cudu świata, który niektórzy próbują z niego uczynić. Efekt “Truman Show” nadal króluje. Samo przemieszczanie się po ulicach LC zostało usprawnione względem poprzednich części. Dla lubiących długie podróże w towarzystwie DJ’ów radiowych wprowadzono GPS, który nie zmusza nas do ciągłego zerkania na mapę, a dla leniwych (czyli mnie) wprowadzono taksówki. Wzywasz, podajesz cel, przewijasz i już jesteś na miejscu bez zbędnych dłużyzn. Duży plus. Są jeszcze pociągi, które okazują się przydatne przy ucieczkach przed policją.

Pomimo dodatkowych opcji przemiszczania się nadal mnóstwo czasu spędzimy za kółkiem. Jakby nie patrzeć samochody są jednym z podstawowych narzędzi przestępców i dlatego też jest to jeden z kluczowych elementów wpływających na wrażenia z gry. Jak wypadł w czwórce? Po początkowym niemiłym wrażeniu, przyzwyczaiłem się, a z czasem doceniłem zaimplementowany model jazdy. Większość samochodów ma poważnie “ograniczone” możliwości hamulców oraz słabo reagują na ruchy kierownicą, ponadto niska (standardowa) moc silnika uniemożliwia wyprowadzanie takich samochodów z poślizgów. Jednym słowem nie ma mowy o poważnej jeździe, jednak jak się zastanowić i spojrzeć na prawdziwe ulice, nie widać na nich samych sportowych samochodów, prawda?. Tak i tutaj pierwszy lepszy pojazd nie nadaje się do dynamicznej jazdy. Jak w życiu. Co innego sportowe samochody, których możemy znaleść kilka modeli – są szybkie, świetnie reagują na polecenia kierowcy, ale co ważne, wciąż musimy kierować “z głową” – chcesz wykonać skręt o 90 stopni? Zwolij, Nie pokonasz go setką! Uczestnicząc w wyścigach ulicznych wrażenia z prowadzenia pojazdów (sportowych) są podobne do tych z PGR’a. Wraz z otwartym ruchem powinny stanowić naprawdę smakowity kąsek dla miłośników racer’ów, jednak niski poziom rywali kompletnie psuje odbiór tego (pobocznego) trybu (szkoda, że nie mogę sprawdzić multi). Szkoda. Niestety jest to tylko jeden z przykładów kulejącej AI pojazdów sterowanych przez konsolę. Dochodzi do tego głupie zachowanie straży pożarnej, karetek pogotowia czy taksówek (dzięki czemu Achievment polegający na odbyciu kursu pomiędzy wyspami bez używania opcji skip, można faktycznie nazwać Osiągnięciem;-). W przypadku wyreżyserowanych (zeskryptowanych) pościgów w głównych misjach, nie ma tego typu problemów, dzięki czemu możemy przetestować nasze umiejętności, świetnie się przy tym bawiąc.

Przejdźmy do kolejnego elementu z życia gangstera – strzelania. Coś co zawsze kulało w serii, w czwartym wcieleniu doczekało się znaczych ulepszeń. Po Gears of Wars, świat strzelanin uległ metamorfozie. Widzimi to również i tutaj. Niko używa osłon i jak na prawdziwego weterana przystało, świetnie posługuje się każdym typem broni. Na papierze miód, jednak przedzieranie się przez tabuny przeciwników bywa upierdliwe i trudne. Wszystko jest ok jeśli mamy dużo czasu i spokojnie możemy wypunktować kolejne “pionki”. Gorzej jeśli musismy się przedzierać przez zastępy żołnierzy, kiedy nasz (główny) cel ucieka. W pośpiechu i ferworze walki nietrudno o przylgnięcie do osłony ze złej strony lub wogóle nie tej, do której chcieliśmy. W połączeniu z brakiem systemu checkpointów (bolączka serii), nieraz prowadzi do frustracji, szczególnie jeśli ponownie musimy przejechać pół miasta w drodze do miejsca akcji. Autorzy doskonale zdają sobie z tego sprawę i starali się nie serwować nam powtórek w konwersacjach w trakcie drogi do celu, (przeważnie są dwa warianty a za trzecim towarzyszy nam już tylko radio). Cóż, marne to urozmaicenie, odnoszę wręcz wrażenie, że R* świadomie zmusza nas do “delektowania” się miastem. Może i ma to budować klimat, ale jest nużące. Wracając do strzelanin i misji. Przyznam, że pomimo schematyczności, znalazło się kilka perełek. Nie chcę spojlować, dlatego tylko powiem, że lokacje, natężenie akcji w niektórych misjach wprowadzają mały dreszczyk emocji, również poprowadzenie niektórych misji cieszyło pomysłowością.

Trzecim składnikiem szkieletu GTA jest jej fabuła. Po początkowym przymuleniu śwetnie się rozwija. Każda nowa wprowadzona postać ma coś do zaoferowania. Również specyficzna konwencja, polegająca na wyśmiewaniu się z amerykańskich stereotypów, może się podobać. Choć postaci są przerysowane i najczęściej padają ofiarą karykatury, wyłania się z nich również czynnik ludzki. Szczególnie o głównym bohaterze możemy powiedzieć, że – niczym Shrek – ma warstwy. Każde wprowadzeniu do misji pod postacią FMV to prawdziwy majstersztyk. Takie mini historie z dowcipem i świetnymi dialogami, świetnie wciągają w świat Nico Bellica.

Trudno jest mi jednoznacznie określić czwarte GTA. Z jednej strony ogromny, rozbudowany i pociągający świat, który możemy swobodnie eksplorować. Świetna oprawa dźwiękowa i graficzna, mnóstwo dodatkowych zadań i wątków, które potrafią zapewnić godziny zabawy. Z drugiej strony ilość zaimplementowanych elementów, mini gier, jak zwykle zaważyła na ich jakości. W końcu nie ujrzymy tu strzelanin na poziomie wiodących TPS, wiarygonych pościgów samochodowych, nie zagramy w bilard czy kręgle nawet na zadowalającym poziomie. Czy zbiór bardzo dobrych, dobrych i nieraz przeciętnych elementów, da nam wybitną całość? Nie… wiem. Bez wątpienia dostarcza świetnej rozrywki, a dzięki dodatkom, jesienią będzie dobra okazja do powrotu na ulice LC.

Witam. Minęło już niemało czasu od ostatniej notki. Ba, nawet jakiegokolwiek komentarza u znajomych. Przyczyna prosta – nie mam internetu. Rezygnując z jednego operatora miałem szybką nadzieję na podłączenie linii telefonicznej i zainstalowanie jakiegoś szybkiego łącza do komfortowego grania online. Po długim oczekiwaniu i kilku komplikacjach okazało się, że Eircom (Irlandzki odpowiednik rodzimej TPSA) jest mało pomocny. W międzyczasie w całym natłoku życia codziennego, odechciało mi się składać wszelkich zażaleń, gdyż jakoś się przyzwyczaiłem do braku netu w kompie. Zamiast tego przeglądam Valhallę oraz Polygamie w telefonie. Na blogi też czasem zajrzę, ale jak widzę to tylko Cineq coś tam skrobie, oczywiście nie licząc Louvette z Altergrania.

Jak to mówią, nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Tak też jest u mnie – nie piszę, za to więcej czasu poświęcam na granie. W marcu i kwietniu ukończyłem kilka świetnych i (niestety) słabszych pozycji. Głównie przycinam na 360, która nie zawodzi i dzielnie się trzyma. Z tych gorszych tytułów, niejako z “obowiązku” dokończyłem Call of Duty 3, które mogę określić krótkim: poniżej przeciętnej. Był to mój pierwszy kontakt z serią i niezbyt zachwycający. Czwóreczki jeszcze nie zaliczyłem i planują się z nią rozprawić do końca maja (jeśli tylko GTA IV na to pozwoli;-). Kolejny słabiak to Lost: Via Domus. Jako fan serialu nie mogłem sobie odmówić możliwości zapoznania się z “bonusową” historią, mającą miejsce na tej szczególnej wyspie. Trudno powiedzieć, żebym się na tej grze jakoś zawiódł, gdyż po prostu nic wielkiego po niej nie oczekiwałem. W zasadzie to Wyszło “jak zawsze” z licencjami filmowymi. W tym przypadku były to uproszczenia czy też nazwane przeze mnie skróty (wiele aspektów potraktowano po macoszemu), nawet jeśli pojawiło się kilka ciekawych pomysłów, to zawodziło ich wykonanie. Jedynymi rzeczami, które mogły się naprawdę podobać, to grafika oraz zakończenie – reszte mniej lub bardziej zawodzi. Jakby nie patrzeć to trochę za mało nawet na przeciętną grę.
Udało mi się też wrócić na chwilę do poprzedniej generacji. Zarówno PS2 jak i Xbox zostały odpalone na dłużej. Na czarnulce jednym tchem przeszedłem Yakuzę. Bardzo sposobała mi się fabuła na czele z haryzmatycznym, głównym bohaterem. Cieszę się, że SEGA nie szukała kompromisów w obniżaniu kategorii wiekowej, dzięki temu mamy dorosłą historię z dorosłymi dialogami. Zawsze pewny siebie Kazuma nie przebiera w słowach – może się to podobać, szczególnie na tle wielu wygładzonych tytułów. Sam system walki pomimo kilku “growych bezsensów” (jak np. pokonanie przeciwników uzbrojonych w broń palną) broni się. Bloki, kontry, ciosy specjalne i finishery doskonale spełniają swoją rolę. Jeżeli, ktoś jeszcze pogrywa na PS2, to jest to tytuł wart polecenia.

Na fali hype’u GTA IV postanowiłem dokończyć San Andreas(Xbox). Po początkowym zniesmaczeniu grafiką, na nowo zagłębiłem się w zwariowany świat CJ’a. Muszę przyznać, że co jak co, ale humor w tej grze się nigdy nie zestarzeje. W kwesti kreowania przekolorowanych postaci, Rockstar nie ma sobie równych. Pomysłowość misji róznież nie zawodzi – miło spędziłem czas.

Całkiem niedawno też, zaopatrzyłem się w Patapona. Pomyślałem, że twórcy Loco Roco nie zawiodą i dostarczą kolejną świetną (i zarazem “inną”) pozycję. Wszystko to (prawie) się sprawdziło (Patapon choć świetny, nie jest bez wad), ale dosyć szybko przypomniałem sobie dlaczego tak mało gram na PSP. Ta konsola jest tak niewygodna, że nie ma mowy o jakiś dłuższych posiedzeniach. Kciuki pracują w tak nienaturalnej pozycji, że po prostu mnie bolą. Zanim wróce do PSP’ka będę musiał się rozejrzeć za jakąś przystawką poprawiającą jej kształt.

Wracając do X0. The Orange Box pozytywnie mnie zaskoczył. Jak wiekszość zacząłem od genialnego Portala. Ta niewielka gra zmienia sposób myślenia. Choć autorzy tylko dwa razy zadali mi klina, to nie mogłem wyjść z podziwu nad konstrukcją zagadek, w dodatku potęgowanych pewną tajemniczością i próbą manipulacji – w jednym momencie naiwnie uwierzyłem, że faktycznie nie ma stąd wyjścia – co naprawdę nie pomagało w znalezieniu rozwiąznia. Trudno oddać wrażenia z gry słowem pisanym, trzeba zagrać aby w pełni docenić ten tytuł.

Half-Life 2. Połykając kolejne poziomy nie mogłem się sobie nadziwić, jak taki X-boy jak ja, odpuścił sobie tę grę na pierwszym Xbox’ie. Dopiero teraz wiem, że to jedna z topowych pozycji na pierwszego klocka. Cieszę się, że nadrobiłem to oczko w głowie pececiarzy, dzięki temu już wiem o czym piszą zachwycając się połączeniem świetnego klimatu i rozgrywki. Epizody, które nie wnoszą nic specjalnego (ale trzymają poziom) są fajnym rozwinięciem, szczególnie jeśli możesz ich posmakować w trybie natychmiastowym. Nie wiem, kiedy Valve planuje kolejny epizod, ale IMO powinny się one pojawiać mniej więcej co 6 miesięcy, gdyż zbyt długie oczekiwanie wytrąca z klimatu (a epziody są zbyt krótkie, aby go na dobre odzyskać).

Moim Królem kwietnia był Oblivion. Kiedyś lekko napoczęta pozycja, rozwinęła swoje skrzydła i przez 70 godzin okupowała czytnik mojego X0 (nawet nie wiem kiedy znalazłem na to czas). Ta gra jest wielka pod każdym prawie każdym względem. Zdecydowanie zasługuje na osobny wpis, gdyż wpisuję się na listę najlepszych gier w jakie grałem w swoim życiu. Jestem nią zachwycony.

Na pożegnanie dodam, że w GTA IV gram od dnia premiery i póki co nie mogę się nią nasycić. Wygląda na to, że Rockstar naprawdę zarządziło. Więcej szczegółów napiszę po zakończeniu przygody. Do przeczytania – mam nadzieję – w krótce.